Eg, Kånå og Kinasjakken….

32-145-Gigant-Kinasjakk_851-600x521


Ein stemningsfull kveld igår med stearinlys, kaffi i koppen, snille ungar og hverdagskos …..

Det va rett og slett ein herlige kveld….

Heilt te eg å Kånå fant ut me sko spela mot kvarandre, i detta utroliga spelet Kinasjakk….

 

Det begynte forsåvidt fint med koselig samtale over brettet.

Eldstemann lå i badekaret , Mini’en i vippestolen, Han i Midten såg barnetv å Littlajentå satt å tuttla me duplo’en sin…. Og eg vant ein knusande seier i første spel ……

Itte ein liten pause, med litt foring av Mini’en (Steven Tyler) , Eldstemann fiska opp av badekaret , Littlajentå stelt og fått pysj på seg og Han i Midten satt fortsatt og så på barne tv…

 

Så va me klar for et spill te…

Det Kånå ikkje va klar øve e jo at kinasjakk, det har eg nærmast fått inn med morsmelkå. For når Kånå satt å spelte Sega foran tv’en å koste seg i barndommen…

Va eg sannsynligvis plassert foran ett kinasjakk spel med farmor mi, som motstander i min barndoms verden …

Hadde hu levd idag så hadde ikkje Magnus Carlsen spillt Vm kamp i India .. Nei då hadde han gjerna sittet i stuå te na farmor, og blitt grust ner av tronen me ett tindrande

“Nei , nå skiiiiine d øve… eg vant visst”  …. (sjakk – kinasjakk.. jaja.. sjakk e sjakk)

 

Men joda , sjøltilliten va på topp , og spel nr 2 va igang… Itte nåken trekk ser eg, at Kånå har hatt ein bratt læringskurve, og har festa ett lite grep om spelet..

Hmm .. Nei, det e best å setta inn nådestøtet, tenkje eg for meg sjøl.. Og gjør ett sinnsykt lurt trekk, trudde eg…

Men plutseligt fyke kånemor over brettet se ein tyfon, eg prøve febrilsk å stoppa framgangen hennas, men taktikken min e lekk, se ein rusten russisk reketrålar fra 60 tallet..

 

Han i Midten mase om kveldsmat, Littlajentå trenge hjelp me duplo’en, Sølvstrupen e igang med ein ny konsert og Eldstemann har sin fulle hyre med å dempa volumet på Van Halen i vippestolen, mens han prøve å få kontakt med sine skaperar ..

Men der e det ikkje hjelp å få ..

 

Eg sitte me svetteperlene rennande nerøve pannen, Kånå har fått ett halveis løye flir om kjeften, hu har oppdaga at hu har ett kraftigt øvetak..

Konserten fra vippestolen e snart høgare enn to lavtflyvande F16 på tokt , men husmor ting e satt på vent …

Eg ser ein liten åpning, kor eg muligens kan kjempa meg inn i spelet igjen ..

Flytte klinkekulå ..

Flire te Kånå e nå breiare enn grillen på ein lastebil, og eg innser for seint at det va det dummaste eg kunne gjort ..

Tapet e grusomt ….

Hu triumfere inn te ein overlegen seier…

 

Slukøra må eg ta resten av leggingå.. Gi Ozzy Osborne melk. Mens eg slenge nåken sånne

“Joda, må jo få vinna litt du og” kommentarer…

 

Men greit, kjære Kånemor..

Eg innrømme det …

Eg lot deg ikkje vinna alikavel. Du gruste meg, se eg aldri har blitt grust før, i Kinasjakk..

Og tapte heilt fortjent…

;D


#spill #brett #familie #hverdagsliv #familie #kinasjakk

Mini’en – Midt i siktet… =D

20160606_184427
Skummelt…. Sko sjekka om det va meir vann igjen, og holdt på å få det midt i fleisen… =D

 


Mini’en gjekk amok idag.. Han fant fyst ut kossen dei her syden lekene, se guttane har kjøpt seg virka. Sånne se virka nesten se ei sykkelpumpa, du drar inn vann, også trykke du for og spruta det ut igjen…

Han plasserte seg strategisk, midt oppi badebassenget. Sånn at “lading” kunne foregå kjapt… Eldstemann hadde besøk av to kompisar, og dei syns jo det va storveis å leka vannkrig med Mini’en… Te hans store begeistrelse.. Verre va det for oss, når me hadde tenkt å hanka an inn te leggetid…

Bare om me så mye nærma oss, va an kjapt nere å “lada”, og sikta seg inn med ein gang…  Til og med dei her store vannkanonene te guttane, fant han linksen med… Og skjøt vann itte oss, der me febrilsk prøvde å få tak i han, uten å bli kliss bløt …

Han hadde absolutt ingen planer om å legga seg… Han hadde det jo gøy..

Te slutt fekk me rampen inn, søkk gjennomvåt… Men stolt som ein hane, for å ha fått lov te å leka med dei “store guttane” ..

Og når han sank sammen i loppekassen, trur eg han nærmast slokna før han traff putå, igjen…

For andre kveld på rad… Nesten før klokkå sju…

 

E heilt greit med fint ver… Må eg sei… =D

 

20160606_184329
Jadda… =D

 

Fulltreff... Eldstemann gjekk ner for telling.. =D
Fulltreff… Eldstemann gjekk ner for telling.. =D

 

Hmmm ... E det tomt ??
Hmmm … E det tomt ??

 

20160606_184427
Oops… Neida… =D

#vannkrig #kospåplenen #familie #hverdag #sol #sommer #pappa #blogg

 

BIG NEWS !!! =D

[su_animate type=”flash” duration=”6″ delay=”0″]maxresdefault [/su_animate]


[su_animate type=”wobble” duration=”4″]JEG GIKK BARE I BODEN EN TUR[/su_animate]

[su_animate type=”fadeIn” duration=”3″ delay=”1″]HAR I DAG[/su_animate]

[su_animate type=”tada” duration=”3″ delay=”1.5″]STORE NYHETER[/su_animate]

[su_animate type=”slideInRight” duration=”3″ delay=”2″]FOR[/su_animate]

[su_animate type=”slideInLeft” duration=”3″ delay=”2.1″] BODEN [/su_animate]

[su_animate type=”slideInLeft” duration=”3″ delay=”2″]HAR INNGÅTT SAMARBEIDSAVTALE [/su_animate]

[su_animate type=”slideInRight” duration=”3″ delay=”2″]MED [/su_animate]

[su_animate type=”rotateIn” duration=”3″ delay=”2″]DANSOMMER[/su_animate]


[su_animate type=”fadeInUpBig” duration=”3″ delay=”1.7″]Det e egentlig litt stort det… Å ha klart å hanka inn ein såpassa stor Aktør te samarbeid med Bloggen… Men, så igjen.. Det e jo ett lite tegn, på at bloggen vår e av god kvalitet, interessant for annonsører og populær blant sine leserar … Og om eg kan få lov te å sei det… Så e eg ikkje så reint lite stolt idag…  Men….  Det e dåkke leserar eg kan takka detta for, fordi dåkke lese, like og dele så mye som dåkke gjør…  Så 1000 millionar takk, te dåkke … Ja …. DU.. Som lese bloggen min… Dåkke e supre altså…  Ps.. Meir om detta samarbeidet, komme heilt sikkert, i nærmaste framtid… =D [/su_animate]

[su_divider text=”Gå til toppen… ” size=”6″ margin=”20″]

last ned (1)

 

Mini’en på frifot – I Tyrkia …

 

 

Nok ein herlige dag har åpenbart seg her nede i ferielandet Tyrkia. Om enn nåke tidlig … Me reiste ein liten tur inn til Gamlebyen i Side å spiste middag igår. Kor me fant ein fin restaurant med god mat, Flokken va i storform og Mini’en blei raskt kompis, med ein av servitørane …

Servitøren hadde nettopp blitt pappa og meinte han hadde ett usedvanlig godt barnatekke, ifølge seg sjøl …

Han tok med seg Mini’en te lekerommet og sa te oss at alt va under kontroll … – Just enjoy your dinner, I have control on the kids … sa han …

Jojo, tenkte eg for meg sjøl … Kontroll øve Mini’en ?  … Større øvedrivelse har me vel ikkje hørt, siden den famøse pressesjefen te Saddam Hussein stod på tv og sa man hadde full kontroll, et par timar før palasset blei tatt …

Men han skal ha kred for god sjøltillit, denne her servitøren …

 

Litt ut i middagen våras sko Kånå te å reisa seg, for Mini’en va på vei ut av lekerommet i full fart … – No no, just sit, I take him. Seie servitøren, mens han flyr forbi for å fanga inn rømlingen og slenge an opp på skuldrene … Mini’en hyle av begeistring, mens ferden går mot lekerommet igjen …

Inn i lekerommet med rømlingen, før servitøren flyr tebake for å ta imot fleire gjester …

To minutt ittepå, så e Mini’en på tokt igjen … Samma greiå gjentar seg, servitøren flyr i fra et bord han nettopp har tatt imot og hanka inn rømlingen igjen … Mini’en hyle av fryd og servitøren likeså … Heilt klart på samma bølgelengde disse to karene …

 

Itte fjerde gangen seie Kånå. – Nei Frode, nå får me ta guten, stakkars mann …

Eg ser på Kånå, så på Mini’en og hans nye kompis før eg seie.  – Nei, hjølpe meg, la nå maen få ett lite innblikk i ka an har begitt seg ut på, han e jo nettopp blitt pappa jo …

Kånå ser på servitøren med medfølelse, men gir itte … Det e jo ikkje alle forunt å få ein slik tornado av eit barn, som me har fått med Mini, så strengt talt kan det gjerna bare bli bedre, når hans egne vokse opp. Liksom …

 

Itte ei god stund, kor Mini’en har fått hilst på han i baren, kokken i restauranten og et par andre servitørar … Så ser eg at servitøren begynne å henge litt me hovudet, skrittene e ikkje lika energiske og hvilepuls trur eg det e lenge siden fyren har vært i nærheten av…

Det tar ikkje lang tid, før fyren komme med tunge skritt, svetten rennande fra pannen og levere ein euforisk Mini tebake te oss. Før han seie. – I think he needs to change a diaper !? …

Tjera vena meg … Bleieskift ska sjølsagt fyren få slippe, det må tross alt utførast på omhyggelig planlagt vis, skal man ha et håp om å få utført jobben på skikkelig  vis og uten større arbeids uhell …

 

Men noe bleieskift e det ikkje behov for her, det lukta ikkje fis av Mini’en ein gang … Det va nok bare ein fin måte å sei at detta blei i øvekant mye, for ein servitør, nybakt pappa med høg sjøltillit og sjølerklært godt barnetekke …

Mini’en sette seg fornøyd ned i barnestolen og vinke te sin nye kompis … Som med lettelse vinke tebake og går og tar seg ett kvarters pause …

Me så i hvert fall ikkje fyren igjen før det hadde gått et kvarter, men gudhjølpe meg, ett velfortjent kvarter om eg må få sei det sjøl …

Det va på tide å gå videre så eg betalte regningen, før me reiste oss og rusla videre …  Litlajentå oppdaga ein sånn tyrkisk kjole med masse dingeldangel i ei sjappa, og e solgt før me får sjangs te å summa oss …

Eg har ikkje fått kalibrert prutekunsten min ennå, siden det e første kvelden her i Tyrkia og får kjeft av Kånå … Hjølpe meg …

Guttane finne seg også kvar sin leketing, og Mini’en legge sin elsk på et lite fly fra Planes filmen …

 

Nå har Kånå tatt over prutingen og itte første pristilbud, så tar hu flyet lukst fra Mini og legge heile sulamitten på disken

– No, to much … We buy it another place … Seie Kånå, med bestemt stemme.

Mens hu går sakte ut av sjappå, med ein hylskrikande Mini i vognå, som kikka febrilsk på Dusty flyet … Kånå tar ein liten kunstpause når Mini’en når et skingrande crescendo, før hu fortsette sakte mot utgangen …

Den litt eldre damen i butikken ser med skrekk på Mini’en, som nå e i ferd med å gå lukst gjennom lydmuren … Eg står lika utenfor sjappå, e dritflau men observere at mange i gatå har snudd seg mot oppstandelsen …

Det har damå i butikken også observert, der blikket hennas flakker mellom Van Halen i barnavognå og publikum på utsiden …

Det e jo sjelden dei i disse sjappene tar hensyn te kunder, og står stort sett på sitt, men denna damå har innsett at hu har møtt sin overkvinne … Ikkje minst vil eg tru at dårlig rykte gjerna betyr litt der nede i sydenland …

For damå gir itte for Kånå sine krav, og komme løpende te Mini’en med flyet … Mini’en tier på sekundet og Kånå sende meg ett tilfreds blikk …

Watch an Learn … Lyse det fra augene hennas … Eg bøye meg i støvet for Gudinnen av Pruting og overtar vognå, mens eg kikka medlidende på den eldre damå i sjappå, når me går …

Me rusla videre litt rundt i gamlebyen å kikke, med et sterkt håp om at Mini’en ska slokna …

Nåke som sjølsagt han ikkje har tenkt … Han sitte som et lys med det nye Dusty flyet i fanget, og kikka med stor forundring på det yrande folkelivet i gatene, drar sikkert inn disse nye eksotiske duftene og kose seg glugg i hjel …

 

Itte ei stund går me opp te der taxiene står, og hyre ein tebake te hotellet. Flokken leka litt med lekene de har fått, mens Litlajentå stolt prøve kjolen sin. Før det altfor seint e klar for leggetid … Jaja, de sove sikkert lenge imårå, tenke eg og Kånå samtidig. Sjøl om me vett bedre …

Når Flokken har slokna rekke me et lite glass vin på takterassen, før me må gi itte for dagens strabaser og finne loppekassen …

Klokkå halv seks, våkna eg av ein liten krabat som akkurat har klart å rømma fra reisesengå, og dumpa ned i vår … Guten slumre i et lite kvarter, før han går komplett bananas, der i midten …

Me blir begge forvist ut på terrassen, for å ikkje vekka resten av Flokken og slik at Kånå får sin dyrebare skjønnhets søvn …

 

Jippi!!!

 

Så her sitte me … Eg og Mini’en, å kosa oss med kaffi, kjeks og eplejuice på terrassen … Her nede i sydenland … Mens fuglane kvitra, solå står sakte opp og resten av hotellet snorka i kor …

 

Fantastisk …

Lyset e på, men ingen e hjemma…

1975755-7-1447875839090


Satt og såg på tv igår….. Itte med hadde spist kveldsmat og fått ungane i seng…

 

Ellår eg såg ivertfall på tv…  Kånå satt me nasen ner i laptopen sin……

 

Men, itte ei stund, så oppdaga eg, at eg satt og såg på Disney Channel… Mi dyrebara voksentid, brukt på barne tv… Miles from Tomorrow….

Eg prøvde å tenka tebake, på koffår eg ikkje hadde skifta kanal, men det va bare ett stort hål i hukommelsen.

 

Sannsynligvis, har eg hatt ein liten “Restart” … Fysst full “Shutdown”….. Så ein “System Reeboot”

Kan ikkje forstå nåke aent.. ..

Alle med meir, enn mot normalt med ungar i heimen, kan nok relatera seg te det…

Trur eg…..

Det e akkurat se ein sånn “Jordfeilbrytar” se slår inn, før det blir full “Breakdown” i operativsystemet…

 

Ei litå “Hjernen er alene” stund…..

Ellår “Lyset e på, men ingen e hjemma” øyeblikk om du vil..

 

Det e sunt med sånne små justeringar av og te, ellår nesten påkrevd…

Hvis ikkje kunne man endt opp med formatert harddisk, og gjedna blitt henta av dei med kvite frakker …

 

Men, det kan faktisk vær ganske så skummelt, med sånne “øyeblikk” innimellom og….

F.eks hvis man har ei pratesjuke Kåna.

Då kan det vær på grenså te farligt, om man ikkje passe seg…

 

Alle har vel “slukt lyset” ein gang, mens Kånå e inne i ein laaaaaang avhandling om nåke, for henna, infernalsk viktigt.

Men for deg, totalt uinteressant.

For så og våkna te ett spørrande fjes, rett føre deg, se vente på “rett” svar…

Ett svar, se du ikkje har den fjernaste aning om ka bør vær…

Du prøve å skru tiå tebake, men det e tomt…

Uansett kossen du prøve å komma deg ut av den knipå , så går du på ein smell av uante dimensjonar….

 

Men gjennom årenes løp, har eg opparbeida den rutinen, at eg lagre stikkord underveis, når Kåna sette igang med, for meg, meiningslause tirader av informasjon, i ny og ne…

Og når det plutseligt blir stillt, å hu har satt det spørrande fjeset imot meg…

Klara eg for det mesta og svara på tenærma korrekt vis….

 

Men tebake te igår…

 

Eg satt altså i sofaen, og lurte på kor eg hadde vært, den sista stundå…. Kånå va det ingen vits å spør, hu va heilt opppslukt me pc’en…

Miles from Tomorrow va opptatt, ein eller aen plass i universet… Ungane sov…. Jaja…..

 

Eg tenkte at eg burde gjedna oppdatera bloggen… (E gale og, EG bloggar…..Eg har jo meir ellår mindre tatt ett omdømmemessigt selvmord i Yrkessjåfør miljøet..)

Men det va tomt…..

Abslolutt null skrivekløa…. Kikka litt på nettet itte ide’ar, men fant ingenting….

Klara ikkje å skriva nåke , bare for å skriva hellår….

 

Lurte litt på om eg va “tømt” for kreativitet itte “reeboote”n” …

Om det rett og slett hadde forsvunne nåken “drivere” te den “hardware’en” …

 

Men så slo det meg….

 

Ka har skjedd idag…. Eller i går då, forsåvidt….

 

Eg våkna, sto opp og gjekk på jobb…… Blei ferdig på jobb…. Kjørte hjem…… Spiste middag….. Hjalp litt te med lekser….

Spiste kveldsmat…. La ett par ungar…. Sette meg foran tv’en…. Blackout…..

 

Det hadde absolutt ikkje skjedd nåkenting….

Ingen Mini vekkt om morgenen…

Ingen ravsinte Kåner….

Rett og slett ingenting , utover normalen…. Eller unormalen…

 

Det har bare ikkje skjedd nåke av betydning, se har vekka inspirasjonen i meg….

 

Hjølpe meg….

 

Men sånn alikavel…  Eg har ikkje heilt truå på at det e vedvarande….

 

Plutseligt går eg på ein smell ……

 

Så har med det gåande igjen…  ;-D


 #blogg #ingenting #lfamilie #pappa #inspirasjon

Stigen, Nøkkelen og ein hundalort te besvær …

Old wood ladder

Mens eg hang på veggen og malte huset igår, måtte eg bare vedgå for meg sjøl, at far min hadde hatt rett, og eg feil.. Stigen min va for kort.. An va ikkje i nærheten av å vær lang nok eingang.. Jaja, far og mor e reist på bobiltur te Bodø, så eg tenkte eg sikkert bare kunne kjøra inn og låna stigen han hadde tilbydd seg, og få levert an igjen før de kom heim. Så kunne eg i neste familieselskap, fortsatt skryta på meg at stigen min e akkurat lang nok den..

Koffår sko han få gleden av å ha rett ?? .. Eg syns eg har nok med Kånå eg..

Men som sagt så gjort. Eg sa te Kånå at eg for ut på eit hemmelig oppdrag og suste avgårde te der de bor. De har ett nøkkelskap, så inn kom eg jo uansett.. Eg parkerte i gården foran garasjen deiras og gjekk for å finna nøkkelen. Rusla tebake te hovedørå å sette an i låsen og vrei, men ingenting skjer. Eg vrir å vrenge men låsen står bom fast. Tar an ut igjen og jogga rundt huset for å sjekka om det e ei aen dør an e te, men neida. Ingen av dei andre dørene har lås, i det heila tatt..

 

” Tar ein ny runde rundt huset for å som om eg så heldige at stigen ligge utforbi, men flaksen står meg ikkje bi..

 

Planen begynne å slå sprekker og eg ringe far min for å høyra om det muligens e ett slags triks, med låsen.. Men han blir lika forundra seg meg øve at nøkkelen ikkje virka..

– Jaaaa, du sette nøkkelen i.. ?? .. Og vrei rundt.. Seie han, formanande..

Nei, eg stod her foran dørå, og hadde nøkkelen i lomma mens eg befalte “Sesam sesam, lukk deg opp” .. Tenkte eg irritert for meg sjøl, men svarte nå fint..

– Ja, sjølsagt har eg det..

– Åhh jaa.. Nei, det va nå merkeligt.. Men ka e det du ska inne da??  Spør han.. Nysgjerrig..

Og her e det eg blir litt svar skyldig, eg tenkte lynraskt øve ulike svar men innser fort at eg har få troverdige alternativ..

For all del, eg kunne sagt “vanne blomstene” men då hadde de vel fått hjerteinfarkt begge to.. Det e vel ikkje nåke eg e kjent for å gjør, den jobben eg nok syster mi bedre på.. Så eg må bita i det sura eplet, og sei eg sko låna stigen..

– Ååjaa, stigen ja, jojo.. An va ikkje lang nok din ja, neeeei, eg tenkte meg det ja.. Svara far min, i nåke lett skadefryd..

 

” Ja, det tenkte du nok, tenkte eg og.. Men, uansett kor mye me tenkte både eg og han far, så gjekk ikkje nøkkelen rundt for det..

 

Så eg fekk kjøra te syster mi, som bor lika i nærleiken og låna nøkkel av hu.. Sa mor mi i bakgrunnen.. Som sagt så gjort, igjen.. Eg ringte te syster mi, for å sjekka at hu va heima. Fekk umiddelbart det samma svaret som eg fekk av far min, og svarte igjen, at sjølsagt hadde eg vridd rundt.. Om eg hadde prøvd å dytta dørå litt inn, mens eg vrei på nøkkelen ?? .. Spurte hu.. Nei, det hadde eg ikkje, naiv og godtroande som eg e sprinta rundt huset igjen. Henta nøkkelen som ikkje virka, og fant ut at an fortsatt ikkje virka.. Sjøl om eg dytta dørå inn..

Tjera vena meg.. Nei, eg fekk komma å låna hennas då.. Inn i bilen igjen, suste bort te syster mi, på veien kjenne eg ein eim av ei underlige lukt bre seg i kupeen..

Hoppe ut av bilen i gården deiras, springe som ein ungkar te dørå og ringe på.. Får ein nøkkel med garanti om at an virka.. Sette meg i bilen igjen, og får igjen ein underlig snek i nasen.. Komme heim te far og mor igjen, nøkkelen virka.. Opp med garasje dørå, inn i bilen med stigen.. Igjen med garasjedørå.. Får låst, nøkkelen virka fortsatt.. Sleppa av nøkkelen hos syster mi igjen.. Og suse heimøve.. Nå begynne det virkelig å lukta ille inne i kupeen, eg e forsåvidt pissetrengt men har ikkje kjent nåke trenga på i avløpskanalen..

 

” Hjølpe meg.. E eg blitt så gammal at eg har mista kontroll øve kloakkventilen og nå?? .. Sneken nærma seg ett crescendo av dufter i neseborene, og kvalmen komme i lika stigande styrke..

 

Og før magen får vrengt seg, finne eg ei busslomma å stoppa i.. Sprette ut av kabinen, gispande itte frisk luft og dette om i grøftå.. Kikka på skonå, og konstantere at eg har tråkka i verdens største hundalort.. Hipp Hipp.. Hurra.. Står å spinne som ett illsint villsvin i graset, for å få skonå luktfri.. Raska bilmattå ut og skylle na i batterivann.. Mens eg forbanne meg øve bror min, som heilt klart ikkje har gidda å plukka driten te bikkjå si, opp fra plenen te han far.. Itte de har vært på besøk..

Ellår kanskje det har vært ei nabobikkja.. Jaja, Enklare å skylda på bror min..

Får reingjort så godt som eg kan, spraya kabinen med litt 5-56 smøremiddel, lukta tross alt bedre enn halvgammal hundalort.. Sette meg i bilen igjen, og suse videre.. Får inn ett anrop fra “Kommandosentralen”, som lure på koffår eg e “Missing in Action” 

– Ikkje spør.. Svara eg, nåke indignert..

Får ett nytt oppdrag, “Generalen” vil ha Kebabrull.. Kvalmen komme som ein flom lik “Bølgen” i fra filmen med samme navn, oppover halsen igjen.. Itte duftkalaset i kupeen, va Kebabrull det sista eg kunne tenkt meg..  Men lye nå “Overkommandoen” og fiska ein rull te na, i fra sjappå i “Sentrum”  Gudhjølpe meg..

 

Tenka dåkke te.. Alt detta styret, bare på grunn av ein ..

Stige..

Kan bli matte av mindre, vettu.. =D

Jesus feis og…. !!

jesus-feis-og-2

 

Me har 2 ungar i barnehagen.. Ein heilt fantastisk barnehage kor ungane stortrivest, og då gjør me foreldre det og.. I denna barnehagen får de alle måltidene, nåke som rett og slett e heilt ideelt for oss med ein skokk med ungar.. Men for ei litå stund siå så va eg på ett sånt felles foreldre møte.. Ett infomøte om barnehagens filosofi, forebygging av sjukdom og diverse andre praktiske ting.. Men det va ein ting te.. De hadde begynt med nåke som hette “Smart Mat”..

Smart Mat e grønnsaker, vann, reine råvarer og mindre ferdigmat.. Detta sko bidra te at ungane våras utvikla seg og lærte på best mulig måte..

Detta hørtes jo heilt fantastisk ut.. Me har jo i ett heilt tiår kava med å få grønnsaker og reine råvarer, inn i kostholdet te Flokken våras med vekslande hell.. I ein nåke meir enn normalt travel hverdag, så må eg jo bare innrømma at lysten, iveren og overskuddet te å ta opp kampen mot ett knippe litt øve gjennomsnittet viltre barn.. Som overhodet ikkje har lyst på betasuppa eller lignande, te middag.. Ja den e ikkje alltid så himla stor.. Så at barnehagen plutselig hadde bestemt seg, for at de ville ta den kampen for oss..

 

” Det blei rett og slett mottatt med stormande jubel og trampeklapp.. Gudhjølpe meg..

 

Men nå, så e eg ikkje lika sikker på om eg e så entusiastiske som eg va i starten.. For all del, det e jo kjempe bra at de får mye god og sunn mat.. Hjølpe meg.. Det e ikkje det.. Men det e jo ein kjennsgjerning at får du nåke inn i den eine enden, så e det alltid ein liten hake i andre enden.. Og nåke meir bokstavligt enn det, trur eg ikkje at eg får sagt det.. For i den andre enden så bobla det formelig over, pga av inntaket i den eine enden.. Og te dei så endå ikkje har forstått heilt sammenhengen her..

Litlajentå og Mini’en, har rett og slett tatt opp kampen med Fatter’n, om å vær “Promponautkongen” i heimen.. Det e ikkje måte på kor go gang denna “Smart Mat’en” har fått på gassproduksjonen, te dei to små trollå våras..

Ein dag her i vekå, så hadde de hatt “Hjemmelagd Gulasj suppa” te lunch i barnehagen.. Seinare på ittemiddagen så satt eg, Litlajentå og Mini’en å lekte med Duplo’en deiras, på rommet te Mini’en.. Plutselig smelle det så kraftigt at eg nærmast trudde ett batteri ellår nåke lignande, hadde eksplodert der inne.. Men så oppdaga eg Mini’en i forfjamselen, som står midt på gulvet med eit stolt flir om kjeften, og forkynne.. – Eg fist….Eg fist høøøgt..!! .. Eg kunne ikkje anna enn å humra og le litt..

 

” Så smelle det igjen rett bak meg.. Kor Litlajentå står med ett bestemt fjes nett som Kånå, og proklamere høgt.. – Eg fiste høgare !! .. Med stolthet i stemmen.. Tjera vena meg..

 

At det smalt, det va nå ein ting.. Men ka i all verden som va ingrediensene i denna “Hjemmelagde Gulasj Suppå”, det trur eg ikkje eg vil vita.. For den sneken som begynte å bre seg i rommet, den va nåke av det versta eg har kjent.. Når eg va med Farmor i fjosen å spadde kumøkk, va jo det som å bada i parfyme, i forhold te dei stinkbombene her.. Det nytta jo ikkje å lufta ein gang, for det va som om luktå limte seg fast i lausa luftå.. Den hang igjen i nasen, som smaken av tran sitte igjen i kjeften..

Ein anna gang, når eg i ittetid fant ut at de hadde hatt “Hjemmelagd Blomkålsuppa”.. Så satt me heile familien og kosa oss med ein film, i sofaen.. Men, plutseligt sprette Kånå te værs..

– Frooooode !! Du sitte ikkje her å fise meg nærmast rett i fleisen ? .. Kauka hu iltert ut, mens hu grein på nasen..

Eg.. Va faktisk heilt uskyldig for ein gangs skyld, men eg forsto jo glatt koffår Kånå mistenkte meg, først.. Eg hadde jo ei syndelista lika lang som Norges land, bak meg.. Men då va det Litlajentå som hadde sendt avgårde ein sånn “Snikande Sidevind Uten Lyd”.. Heldigvis for meg, va Litlajentå lika stolt som på rommet te Mini’en, og satt i sofaen med ett flir om kjeften, Jack Nicholson fliret sitt.. Mini’en slengte seg sjølsagt på, med ein brakfis.. Alle må jo få lov.. Til og med de to eldstegutane måtte rømma stuå.. Og te slutt så satt dei to “Promponautane” aleina igjen i stuå, og holdt på å le seg i hjel..

Mens me andre sto ute på trappå og gispa itte frisk luft.. Eg e sikker på at hadde dei to vore statistar i “Dr.Proktors prompepulver”.. Så hadde de ikkje trengt spesialeffekter, vil eg tru..

 

” Og når eg prøvde meg med ein liten formanande tale, om at detta gjerna va ein uting.. Så utbryte det litla trollet våras kontant..

– Jesus feis og..

 

Nåke hu tydeligvis hadde plukka opp av meg ein gang, når eg sikkert rettferdig gjorde luktå eg hadde spredd rundt om meg.. Så der stod eg.. Totalt utspilt av mitt eget utsagn.. Mens det gradvis opparbeida seg ein unison krampelatter, ute på trappå.. ” Jesus feis og ” Ubetalelig, vett du.. Og eg må jo få sei at eg slite jo litt med å springa i all beskjedenhet te barnehagen, å klaga på denna her “Smart Maten”..

Det e jo sunt og godt for ungane våras, og det e jo ikkje sånt at det skjer kvar dag.. Takka Jesus for det..

Så Tusen hjertelegen takk, kjære barnehage.. For at dåkke tenke på kostholdet te ungane våras.. Men ein gang ,når dåkke minst venta det, då ska eg jaggu meg ta hevn.. Og laga den “Hjemmelaga Gulasj suppå” te frokost , og servera te kidsa.. Før me levere de i barnehagen..

 

Mvh abdisert PromponautKonge..

Han i Midten, filosofere litt øve det med Kjæreste og Jobb

 

Han i Midten har vært på fotball trening. Me tenkte at siden han ikkje ville gå på trampett meir, så ville fotball vær nåke som kunne tømma batteriene litt før leggetid….. Det e ikkje bare Mini’en som har ett uttømmelig batteri, Han i Midten kan også vær litt meir enn ein håndfull innimellom.

 

I flokken våras, e han og den som kan filosofera og spør om alt slags mulige ting…

Som idag f.eks , når me sko kjøra heim fra fotball trening….

Då hadde me ein høyst interessant samtale om litt sånn forskjellig…

 

” Du pappa, eg trur eg må få meg ein kjereste…!”  komme det plutseligt, fra passasjersete

” Javel, seie du det….” svara eg litt øverraska

” Ja, for ellårs kan eg ikkje få ungar , og så må eg jo ha penger….”

” Det e jo sant det, men ….”

” Jaa, eg må jo ha pengår, for ellers kan eg jo ikkje kjøpa meg ein jobb…” seie han, ganske så bestemt..

” Jo, men det e nå egentlig litt omvendt…” Seie eg, og tenke at det e best å sei det som det e …

“Ka meina du…??? ” spør an kjappt….

 

” Fysst, må man få seg ein jobb, for då tjene man penger… Akkurat som du må gjør ting for og få litt ukepengår..”

” Må eg det  ?? ”  seie han, me ett spørrande fjes…

” Ja, akkurat som pappa, så går på jobb, og itte ein månad, så får pappa lønn av jobben sin..”

” Herreeeeguuuud, må eg gå me bosset kvar dag…..heile dagen…. i ein månad ???? , eg har jo ikkje tid te kjereste eg då..??.”

 

Akkurat her, så må eg snu meg å kikka ut vinduet, mens eg prøve og ikkje le….

 

” Nja, du må jo ikkje gå med bosset da, du kan jo bli advokat, tannlege ellår doktor f.eks..”  … seie eg, itte å ha samla meg litt…

” Tannlege…. ?? Seriøst pappa, det e jo ingen som lika tannlegar, og då får eg jo ihvertfall ikkje kjereste, hvis ingen like meg… !!  ”

” Øhh….”  ….   Godt poeng, tenkte eg og va litt i villrede for ka eg sko sei…

” Åsså doktor da, dei og jobba jo heila tiå, det va jo såvidt de hadde ti te å sjekka armen min jo, når eg låg på sjukehuset….Det sa mamma, når me va der…”

” Men……”

” Og advokat, ka e det for nåke da ?? ”

” Advokat ja….. Ehh… det e sånne som…. øhhh… ”

….

” Men du kan jo bli lerar da  ??  ”

” Lerar ?? Trur du eg vil bli ein som sende ungar te rektor ellår, ka du trur ???”

 

 

” …… Har du vært hos rektor idag  ?? ”

” …. ehhh….. Pappa, sååååå du det målet eg scora idag ellår???  ” ….

 

 

Ja… di e herlige dei her ungane…. ;-D

 

Jeg Gikk Bare i Boden en Tur – The Story

 

Det e lenge siden detta innlegget blei oppdatert, og nå e Flokken blitt sju, ni, tolv og femten år, og Fatter’n har skrevet blogg i fem-seks år … Om livet etter at Mini’en kom te verden … Minstemann …

Det e jo gjerna ikkje så lett å setta seg inn i Familien Vandrende Kaos sitt liv, om man e førstegangs leser.

Så, her e ei liten historia om den spede starten på denne bloggen, som eg virlelig kose meg med når overskuddet e der. Men, som eg somme ganger legge vekk, når hverdagen gjerna blir litt hektisk …

Les litt om oss, og årsaken te at det gjerna endte opp, med nettopp ein blogg …

 

The Story …

Me satt på Bømlo i hyttå te Svigerinnå og Bror te Kånå i påsken, og hadde oss litt godt i glasset og koste oss skikkelig.

Og itte litt høytlesning fra bloggen nevne Svigerinnå mi, at det ikkje va ett sånt “Om oss” innlegg, eller presentasjon på bloggen.

Ikkje ein skikkelig ivertfall …

Så, itte over ett halvt år med blogging, va det gjerna på tide med eit lite innlegg “Om oss”…

The Story, på ein måte.

Og den starta jo egentlig på fødestuen, den femte Juli for snart tre år siden. Kånå hadde blitt lagt inn ca ei uka i forveien, siå vannet va begynt å gå.

Storken hadde feilberegna kraftigt, og Mini’en dukka opp nesten to månader for tidlig… Eg og Kånå hadde allerede tre småtroll fra før, Litlajentå på to, Han i Midten på fem og Eldstemann på åtta …

På toppen av heile denna fadesen med Storken, hadde me bestillt feriehus i Danmark fra den 6 Juli …

Men, eg og Kånå hadde blitt enige om at eg bare sko reisa med dei andre tre, om ikkje Mini’en va kommen te verden før. For sikkerhets skyld hadde eg tatt med meg han eg har fra før på tjueen, som stand in for Kånå …

Det e som eg har sagt før, forskjell på og vær “toskjen” og “idiot”, og eg va ikkje såpassa idiot at eg reiste på tur me tre galne småtroll, heilt aleina …

 

Mini’en

 

Heldigvis, spant Mini’en ut i tre tiå, midt på nattå, eg rakk å holda an litt, gratulera Kånå og sova ca tre-fire timar, før ferden te Danmark starta… Og det e liksom litt symptomatisk for livet etter fjerdemann … Mini’en …

Stikkordet må vær “hektiskt”..

 

Eldstemann og Litlajentå …

 

Der dei andre tre hadde kvar sine forskjellige egenskaper, i sine fyste leveår. Hadde Mini’en alle sammen, på eingang. Han va ett fyrverkeri, and then some … Hverdagen gikk fra å væra mildt travel, te usannsynlig hektiskt. Og når guten va halvannen månad, skjedde det som egentlig e forløparen te at det i det heila tatt e blitt ein blogg av det …

Kånå va heima med flokken, mens eg va på “SildaJazz” med Svigers og bror min. I ett ubevokta øyeblikk, kor eg va ein tur på “Litlahuset” og tømte tanken. Da så Bror min og hans utkårede kjekke kjæreste, sjansen te å ha det litt morsomt på min bekostning …

De la inn ett par famøse statusoppdateringar på min Facebook vegg. Om eg ikkje huska feil, så va den eine “Dritings.com” .

Det va den Kånå fikk med seg og, for hu va kjapt ute med å kommentera, og indirekte med på å gi bloggen sitt navn …

Svaret va som følger…  “Flottings, nøklane te Bodå står i ” …

Og det gjorde de og … Men itte litt godsnakking, fekk eg komma inn, men det såg svart ut ei stund der …

 


“Orginal” Boden

 

Den påfølgande søndagen, kor eg mildt sagt va ute av drift og Kånå ikkje ville vekka meg. Klarte Kåmå å trø gjennom ei hylla og vrikka foten kraftigt. Mandagen kom, og eg for på jobb, litt utpå dagen va det nåken som klaga seg litt på Facebook, øve at livet va så travelt.

Sikringane i hjernebarken gjekk, lyset kom på og min fyste historie på Facebook va ett faktum.

 

Eg, som ikkje hadde meir enn 8-10 likes, når eg la nåke ut på Facebook hadde plutseligt femti-seksti … Ei spira va sådd … Eg følgte opp med fleire anekdoter fra hverdags galskapen i heimen.

“Bodå” blei ein gjengangar, ein plass for litt selvransakelse og arena for bot og forbedring …

Treffresponsen va vekslande, men eg va igang. Eg hadde funne ein måte å få ut litt damp i hverdagen. Ein slags sjølterapi …

Så, litt utpå seinsumaren 2015, og itte å ha terrorisert mine Facebook venner, med mine historiar i et år.

Logga eg meg inn på Blogg.no, itte fleire anmodninger om at eg burde starta ein blogg … Eg lagde ein profil, og trykka enter …

Jeg Gikk Bare i Boden en Tur . Blogg.no …

 

For så å få fullstendig angst, og logga meg ikkje inn igjen før itte tre uker … Eller, eg va jo inne å kikka om nåke  hadde vært inne på den, men uten nåke innhold va jo det lik null … 🙈🙈🤣🤣

Men, itte tre uker la eg inn ein del av historiene fra Facebook, for så å venta på responsen kom då …

Og den kom … Først femti leserar, så hundre og femti … Tohundre … Før eg fekk ein toppnotering, som blei behørig feira … Seks-syv hundre lesere …

Og rett inn på Topplisten på Blogg.no … Den gangen …

Tjera vena meg …

 

Der i fra og ut, har det bare tatt av … Det e ikkje ein glansbilde blogg øve kor flott me har det, men heller rett fra levra kossen hverdagen e, med små barn i heimen … Ein arena for humor, hverdags galskap og finurlige skråblikk fra ein massebarns pappa …

Eg trur det e det som gjør at så mange komme igjen og lese, det at det e så folkelig og gjennkjennbart. Det e rett og slett sånn gjerna dei fleste av oss har det i heimen … Sånn egentlig …

Så, “Bodå” e nok kommen for og bli… Så lenge dåkke leserar stikke innom..

 

😀😀😀

 

Og detta får bli våras “Om oss”…

Jeg Gikk Bare i Boden en Tur – The Story …

Les, lik og del øve ein lav sko, anbefal te venner og familie om du lika oss …

Ein blogg som kanskje e med på å gi nybakte foreldre litt lavere skuldre, skarp gjennkjennelses faktor hos andre og ein god dose latter med på vegen …

 

 

Sykkelturen – Bare ein Liten ein…

 

Eg høyrte på radioen idag, at de sko ha ein slags konkurranse på P4. De lurte på om folk ikkje kunne senda inn ein sykkelhistorie, ein historie litt utenom det vanliga. Eg har sykla masse eg, så akkurat der tenkte eg at detta blir lett, problemet va å prøva å huska ein utenom det vanliga. Så eg slo det i fra meg.

 

Så kom eg hjem og såg Kånå, då tenkte eg på bror hennas. For eg og han va på sykkeltur, eingang. Jaja, tur og tur. Tortur, e vel gjerna retta ordet …

 

Men eg satt ivertfall heima, og ante fred, ro og ingen fare her for nåken år siå. Før Svoger min ringte og spurte om eg ikkje ville vær med på ein liten sykkeltur, eg tenkte at det må vel gå fint, så eg takka høflig ja. Eg gjekk for å gi Kånå beskjed om ka eg sko, men hu trudde meg ikkje.

 

– Ska du sykla med bror min ?  Spurte hu, nærmast himmelfallen.

Før hu flirande bare la te ett lattermildt   – Jaja …

 

Eg blei nesten litt fornærma, minnast eg. Trur hu at eg e i så dårlige form, at eg ikkje klara ein liten sykkeltur, med bror hennas og nå … Hjølpe meg, sko jaggu meg visa hu kim som va i form eg.

 

Eg skifta te treningskler og fant fram sykkelen, den va på felgen. Såpassa ja, tydeligvis ei stund siå den hadde sett frisk luft.. Men, eg fant nå ei pumpa og rakk akkurat å få fylt luft i dekkene, før Svoger min rulla inn på tunet. Han hadde jo tross alt sykla ett ritt og han, ett sånn “på skikkelig” ritt.

 

Ikkje nåke lekeritt heller, men ett ganske så tøft ett, så eg forstod jo Kånå litt og, sånn egentlig. Å det va jo ikkje å legga skjul på at litt angst hadde bitt seg fast i meg og, men sjølsagt gjekk det ikkje an å innrømma ellår visa det utad. Nei, e du rektige. Ingen sko sjå på fasaden, at skipet holdt på å gå ner, på ein måte.

 

Jaja, me kom oss avgårde. Og uansett kossen man snur og vende på detta, så e ein “liten” tur på sykkel for meg, det e ein “liten” tur på sykkel det. Ikkje halve kommunen rundtomkringfallera, med ei liten avstikker innom nabo kommunen og..

 

Tjera vena meg …

 

I starten, visste eg jo ikkje kor han hadde tenkt seg, så eg fulgte nå bare tett på. Det gjekk lett opp og ner i starten, før det va ei litå kneik av ein bakke, som traff meg midt i mellomgolvet. Stinget satt som ei glo i høyra siå, men sjølsagt sko det ikkje visast. Eg klarte heldigvis å trø det av meg, når me tippa toppen og hadde litt rett fram vei, foran oss.

 

Me hadde nå sykla fra Skåredalen te Vormedal (gjennom Norheimskogen), for dei som e lokalkjente. Og nå kunne me ta to veier. Te venstre, som va det versta og lengsta alternativet eller te høyre som va nærmast flate veien te byen igjen. Sjølsagt tok svoger min te venstre, og suste mot Tuastad.

 

Eg hadde fortsatt litt å gi, men å tru at det kom te å holda heilt heim, det va ein aen sak. Eg huska i den verste motbakkane før me kom te Aksnes, at eg kava på i det lavaste giret. Svetten rant, pumpå gjekk for full maskin, ja nærmast utanpå kroppen. Eg e sikker på om du hadde stått 50m unna, så hadde du sett hjarta som banka.

Beinå va akkurat som gele, det kjentes rett og slett ut som om de snart bare glei av …

 

Gudhjølpe meg …

 

Øvelevde eg detta, så øveleve eg alt, huska eg at eg tenkte for meg sjøl. Mens svogeren min va såpass usportslige, at han sykla først opp bakken, for så og komma ner igjen te meg, for å spør om det gjekk bra. Ikkje bare ein gang, neida, men to ganger …

 

Makan te frekkhet …   ( sjøl om man sleva litt, betyr ikkje det automatisk, at man holde på å daua!! )

 

Men me kom te topps og rulla mot Kolnes i godt driv og god medvind. Eg hadde fått litt pust igjen og takka vår skapar for vinden i ryggen. Beinå hadde kommen seg itte litt nerøvebakker. Og det gjekk sånn noenlunde bra akkurat nå, før me traff motbakkane på Skre igjen …

 

Eg holdt på å gå rett i asfalten. Igjen, så hadde min kjære svoger gjentatte ganger kjørt det samma stuntet, med å komma tebake for å sjekka om eg va i livet. Og nå begynte eg jaggu meg å bli engstelige for om me snart trengte litt “ekspert-hjelp” for at eg sko komma meg heim, i livet.

 

Eg måtte krypa te korset og hoppa av sykkelen for og gå litt, men det va jo akkurat som å gå av ein båt itte 3 uker på cruise i Karibien, kor man går liksom å vogga litt, før man stabilisere seg. Eg trur eg svaia meir enn ett 30m høgt grantre i full storm ville gjort, og tenkte, at hadde folk sett meg nå, ville de trudd eg va godt på druen, mildt sagt.

Det e ihvertfall heilt sikkert.. Svogeren min, som tydeligvis va topptrent, i forhold te meg, kom med nåken trøstande gloser.

 

Men eg kom meg nå opp, fikk rulla forbi Toskatjønnet, og parkert i carporten heima. Lungene holdt på å krypa ut, hjarta pumpa te puls på 180-190, minst og beinå va heilt ferige. Va såvidt eg kunne stå.

 

Takka svogeren min for turen, plasserte sykkelen i “Bodå” igjen, mens eg forbannte meg sjøl øve denna røykingå mi, men blei absolutt nødt te å ta ein pinne, for å henta meg inn … Gjekk på badet for å tørka vekk den verste svetten, før eg rusla opp te Kånå …

 

– Gjekk det fint ?? Kauka hu, oppante og ner.

– Sjølsagt gjekk det bra … Ka du trur  ??   Svara eg, og håpte hu ikkje høyrte den løgnaktige tonen i svaret mitt …

 

Eg rusla opp trappå, og holdt på og få hjerteinnfarkt halveis, det føltes ihvertfall sånn ut. Men eg runda hjørna, fant meg ein plass i sofa’en og kava litt for og få pulsen noenlunde ner. Mens eg beroliga Kånå med at detta går heilt fint det, siden hu såg nåke øvgidde ut …

Når hu igjen spurte kossen det hadde gått. Svara eg bare at det hadde gått heilt greit, hjølpe meg, såg absolutt ingen grunn te å bekymra na nåke meir. Sjøl om Skrebakken hadde holdt på å ta knekken på meg, trengte ikkje hu vita det.

 

At eg i løpet av dei neste dagane, nærmast måtte sitta på ein badering i lastebilen, pga ømme og stive musklar i rævå. Det e ikkje tull ein gang. Svarte salte bananer, kor vondt det der gjorde i baken. Så at det frista for gjentakelse, det kan eg ikkje sei.

 

Aldri før har eg vore meir utslitt, av ein “Liten” sykkeltur …

 

Men hjølpe meg, det va ein flotte rundtur, for dei som va i form te å sjå på utsikten. Eg for min del, kunne nok gitt ein utfyllande rapport, te Statens Vegvesen, om asfaltkvaliteten på vegstykkje.

 

Uten tvil i mi sjel …